De afgelopen jaren heeft de Europese Unie een nieuw regelgevend kader ontwikkeld voor Europese verzekeraars dat op 1 januari 2016 in werking is getreden. Richtlijn 2009/138/EG van het Europees Parlement en de Raad van 25 november 2009, bekend als de "Solvabiliteit II"-richtlijn, werd in 2014 gewijzigd door Richtlijn 2014/51/EU, de "Omnibus II". Dit regime is ontworpen om kapitaaleisen vast te leggen die beter aansluiten bij de risico's waarmee verzekeringsmaatschappijen geconfronteerd worden, en biedt een gemeenschappelijk controlekader voor alle lidstaten van de Europese Gemeenschap. Het kader van de Solvabiliteit II-regelgeving is gebaseerd op drie hoofdpailliers: Pilaar 1, die tot doel heeft kwantitatieve normen vast te stellen voor de berekening van technische voorzieningen en eigen vermogen. Pilaar 2, die tot doel heeft kwalitatieve normen te bepalen voor het toezicht op de risico's die inherent zijn aan de verzekeringsmaatschappijen. Het beschrijft ook hoe de toezichthoudende autoriteit haar controlebevoegdheden moet uitoefenen, inclusief de verplichting voor verzekeraars om een rapport over hun eigen risicobeoordeling en solvabiliteit (ORSA-rapport) te publiceren. Dit rapport wordt door de toezichthouders gebruikt tijdens hun controleproces. Pilaar 3, die tot doel heeft alle gedetailleerde informatie te definiëren waar het publiek toegang toe krijgt, en waar de toezichthoudende autoriteiten toegang toe kunnen krijgen om hun toezicht uit te oefenen. De publicatie van het SFCR door verzekeringsmaatschappijen maakt deel uit van de naleving van de regelgeving, met name pilaar 2, van de Solvabiliteit II-norm. Het kader van de Solvabiliteit II-regelgeving behandelt onder andere de waardering van activa en passiva, de behandeling in geval van een groep verzekeringsmaatschappijen, de definitie van kapitaal en het vereiste kapitaalniveau.